تاریخ مرگ: دوره ویکتوریایی و هنر مردن

تاریخ مرگ: دوره ویکتوریایی و هنر مردن

829
0
اشتراک‌گذاری

از قرن پانزدهم میلادی “هنر مرگ” به یکی از مطلوب ترین نوع مردن اطلاق می شد. در قرن هجدهم میلادی و با آغاز دوره ی ویکتوریایی، این نوع از هنر بیشتر محبوب شد و مردم زیادی به سمت آن رفتند. این مراسم گاهی اوقات با عکس برداری هایی هم همراه بود. در این مقاله ی کوتاه شما را با بخشی از این نوع رسومات آشنا خواهیم کرد. پس با شگفتی های تاریخ همراه باشید.

مرگ خوب:

در دوره ی ویکتوریایی بحث در مورد بهشت و جهنم در اوج خودش قرار داشت. بسیاری از مردم در آن زمان خودشان را برای مردن آماده می کردند. یک مرگ ایده آل زمانی بود که شما در تختتان دراز کشیده باشید. بهترین کت و شلوار را تنتان کنید و بتوانید در آخرین لحظه با تمام اعضای خانواده تان خداحافظی کنید. اعضای خانواده ی شما نیز در کنار تخت شما بودند و به آرامی به شما می نگریستند و اشک از چشمانشان برایتان جاری می شد. در مجلات و روزنامه های آن زمان داستان های زیادی در مورد مرگ انسان ها منتشر می شد و برخی حاوی مطالب غیر واقعی و فرا طبیعی بود. کم کم مردم به مردن سریع و بدون درد تمایل داشتند. حتی برخی از پزشکان راهکارهایی را به شما ارائه می دادند تا بتوانید راحت تر بمیرید.

خانواده ی بر سر جسد مادربزرگشان

لباس های عزاداری:

در آن زمان پس مرگ عزیزی، تمام اعضای خانواده او و حتی دورترین خویشاوندانش برای او عزاداری می کردند. این رسم از آنجا شروع شد که ملکه ویکتوریا برای مرگ شوهرش آلبرت همچین مراسمی را برگزار کرد. معمولاً زنان لباسی بلند بر تن می کردند و نوع پوشش مردان در مراسم عزاداری کت و شلوار بود. در برخی از مناطق انگلستان تا یک سال و نیم پس از مرگ عزیزی، خویشاوندان او برایش لباس عزاداری بر تن می کردند. رنگ لباس های عزاداری بیشتر مشکی بود و بعدها زنان دستکش های سیاه نیز به دست می کردند. برخی زنان لباس های بنفش و یا خاکستری نیز بر تن داشتند. زنان بیشتر باید در خانه میماندن تا اقوام به آنها سر بزنند.

هنر مرگ:

در آن زمان هنرمندانی بودند که بعد از مرگ یک فرد وسایلی را برای یادبود او میساختند و ساختن این نوع از وسایل در آن زمان رونق داشت. آرایشگاه های مردانه نیز مدل هایی را برای مراسم کف و دفن اموات درست کرده بودند. مردان در آن زمان بیشتر ریش و سبیل های کلفتی داشتند. عکس گرفتن در آن زمان بسیار محبوب شده بود. خانواده با فردی که مرده بود عکس هایی را می گرفتند. در برخی از این عکس ها، چشمان فرد فوت شده باز است و بر سر او کلاه قرار دارد و اگر زن بود بر روی سرش توری می کشیدند. کم کم هنر به قبرستان ها نیز کشیده شد و قبرستان هایی که بیشتر شبیه به باغ بودند ساخته شد.

خانواده ای بر سر جسد کودکشان

تشیع جنازه دوره ویکتوریایی:

این مراسم بیشتر ارتباطی بین کلیسا و خانواده ی فرد از دنیا رفته بود. با افزایش آمار مرگ و میر در آن زمان، مدیریتی جدی بر این گونه مراسمات از سوی حکومت مرکزی اعمال شد. تابوت سازی و مامور کفن و دفن بودن به یک شغل تبدیل شد و کسانی بودند که جسد را با کالسکه ای به سمت قبرستان می بردند. این نوع کالسکه ها را اسب هایی به رنگ سیاه می کشیدند و اجاره آنها کمی گران بود. کم کم تجمل نیز به این نوع از مراسمات راه پیدا کرد و اشراف زادگان مراسم خاکسپاری گران قیمتی را برگزار می کردند.

بدون نظر

ارسال یک نظر

نوزده + هشت =